''Wat heb jij gestudeerd?''

Die vraag krijg ik heel vaak en ik geef elke keer antwoord met andere woorden en elke keer denk ik: nee, dit is het niet. Hey maar, je kunt toch gewoon de naam van je studie noemen? Ja, maar waarom voelt dat dan niet goed?


Dat is niet omdat ik een stomme studie heb gedaan, integendeel, ik heb me suf genoten en op bepaalde vlakken was het absoluut een beetje zorgelozer dan nu én ik zou het zo weer opnieuw kiezen (niet nu, maar als ik op exact hetzelfde punt in mijn leven stond als toen). Toch schuurt het als ik de vraag krijg.



Word ik, als ik eerlijk antwoord, dan dát wat ik heb gestudeerd?


''Ik heb mbo musicaltheater gedaan.''

Zo pief, paf, poef, nu staat het rood op oranje. Dit antwoord ontwijk ik, op de een of andere manier, altijd. Ik weet de redenen wel. Een klein stukje terug in de tijd: na het behalen van mijn middelbare schooldiploma (vwo), maakte ik met trots de sprong in het diepe door niet voor de universiteit te kiezen, maar mijn hart te volgen. Ik was er trots op; ik zou doen wat ik wilde en dat het ongewoon was om van vwo naar mbo ‘af te stromen’ (zo werd het genoemd)? Dat vond ik stiekem cool. Dat het nog tot mijn 26e (a.k.a nu) invloed zou hebben op mijn (schijn)identiteit, dat had ik niet verwacht.


Maar wat is er mis met mbo musicaltheater? Weinig. Het was een speeltuin, een beetje hard ook, onwijs veel geleerd. Gevoeld hoe ik het niet wil, gevoeld wat ik wel wil. Mede door een stage bij The Sound Of Music (rol: non/bediende) (later ben ik in de horeca gaan werken en daar vond ik bediende zijn leuker, kun je nagaan..) besloten dat het niet bij me past. Afgestudeerd, en ik kwam er daarna snel achter dat ik nog helemaal niks was geworden. Of eigenlijk.. nog niet wist dat ik altijd al was wat ik was en dat je dat dus helemaal niet hoeft te worden. Issie nog te volgen?


Afin. Ik kan heel diep ingaan op de levensloop daarna, maar dan blijft er niks over voor als er later een documentaire over mij wordt gemaakt (grapje) (geen grapje) (wel) (niet) (wel). Datgene wat ik wil meegeven is dat een studie niet maakt wat je bent EN dat je zonder studie óók heel veel kunt zijn, zeker wanneer dit een richting bevat die geen wetenschappelijke of medische ondergrond braucht (opeens een Duits woord, maar vind het zo fijn en toepasselijk), en ja, dan blijft er heel veel leuks over. Ik doe overigens mijn petje af voor eenieder die met zijn/haar opleiding/studie bereikt wat hij/zij wilt bereiken. Het kan dus allebei. :-)


Een andere reden waarom ik het moeilijk vind om er op te antwoorden is dat ik wél studeer voor dat wat ik ben maar dan uit boeken, van coaches, in trajecten en natuurlijk elke dag een beetje door obstakels aan te gaan die ik tegenkom.


Wat ik ga zeggen als iemand vraagt wat ik heb gestudeerd? Daar ga ik nog even over nadenken. Ik heb nou eenmaal geen studie gedaan voor de Instagram-cursus Inspiratie & Creativiteit die ik ga geven, dus, ik denk iets in de richting van:


‘Weet ik even niet meer, maar weet je toevallig hoe laat het is?’

en dan geeft diegene antwoord en dan zeg ik:

‘Wat bizar. Zo laat was het 24 uur geleden ook.’