Waarom worden kinderen die vragen eigenlijk overgeslagen?

Deze vraag kwam zomaar in me op en daarna kwam ie nog vijf keer in me op en toen dacht ik, hey, ik pers het in mijn blog, want blijkbaar zit ik er mee.

Waarom worden kinderen die vragen eigenlijk overgeslagen?


Ik ga weer even terug in de tijd. ‘Vroeger’ (lees: laten we zeggen, voor mij, 15 jaar geleden, dus ik was een jaar of 11) wist ik heel goed dat kinderen die vragen, werden overgeslagen. Daarom zette ik het ‘onschuldig voor je uitkijken’ in. Soms mocht je naar de gang, om 'hem te zijn'. Als Berend* hardop in de klas vroeg: 'Mag ik 'm zijn?!' om 'm te zijn, was ik verheugd. Dat vergrootte voor mij de kans! Daarna riep Mayke* dat zíj als eerst wilde. En ook Timothy* kon zichzelf niet beheersen.

Maar Juf Monica* zei:

‘Kinderen die vragen, worden overgeslagen.’

Er bleven nog 23 kinderen in de klas over die kans maakten. Ik gebruikte verschillende tactieken: onschuldig kijken, heel veel oogcontact maken, juist wegkijken alsof ik afgeleid was (in de hoop dat de juf mij bij de les wilde betrekken door mij juist de beurt te geven) of soms ook even niezen ofzo. Alleen ik was altijd al allergisch, dus dat viel niet op.


Toen ik iets ouder werd, groeide bij mij gelukkig ook het gevoel voor het volwassenzijn. Naast dat ik me bewust was van het feit dat je niets moest vragen, werd ik me ook bewust van de schijnheilige gevoelens die het met zich meebracht. Ik wilde iets, moest doen alsof ik het niet wilde, en dán maakte ik kans. Kreeg ik wat ik wilde? Voelde het opeens alsof ik de boel had bedrogen. Shit.


Waarom leren we niet alvast als mens < 1.40m om te gaan met de spanning die een vraag met zich meebrengt? Dat een vraag kan worden beantwoord met ‘ja’, met ‘nee’, maar ook met een tussenvorm zoals ‘misschien, als jij dan dit en dit voor mij zou willen doen’.


Een vraag kan worden beantwoord met 'ja', met 'nee' of een tussenvorm.

Ik was een beetje huiverig voor vragen, want vragen betekende in mijn hoofd je 'nee' ophalen. Maar huh, zo werkt het helemaal niet. Ik vraag me tegenwoordig met vlagen het ongansje (het ongans zou nog nog net iets teveel zijn) en dat kan verrassend geinig zijn.

Soms is het nog steeds lastig, en vergeet ik nog dat ik vragen stellen hardop moet doen, en niet alleen in mijn hoofd. En ook dat ik er niet aan onderdoor ga als ik een ‘nee’ ontvang en dat dat het mij zelfs makkelijker maakt om zelf ook zo nu en dan ‘nee’ te zeggen. Er is een heleboel te vinden over assertiviteit waarbij je leert om ‘nee’ te durven zeggen. Maar laten we ook niet vergeten te leren vragen en 'nee' te ontvangen. Of 'ja'. En dan is het natuurlijk gewoonweg een feestje.

En trouwens, een feestje is leuker als je er niet elke dag heengaat.


Maar gewoon.


Eens in de zoveel tijd. Met de mensen van wie je houdt.


Wat betreft vragen krijgen. Ik kreeg de vraag of ik nog een winactie ga doen voor mijn nieuwe Instagram-cursus @oneindigcreatief. Nee, dat ga ik dit keer niet doen. Maar tijdens deze cursus mag je me wel alles vragen over creativiteit en inspiratie.


Ik hoop voor de wereld dat kinderen leren vragen. Ik hoop het voor Juf Monica* niet, want het lijkt me vermoeiend om alle vragen van 26 kinderen te beantwoorden. Mja, is vast iets op te verzinnen.


*Deze namen zijn gefingeerd vanwege de privacywet. Heb die wet nooit echt helemaal gelezen, maar dacht, dit klinkt a. heel professioneel b. deze situatie valt er vast ook onder.